Ooit, in een heel ver verleden, zei een communicatietrainer tegen me dat als je naar iemand wijst, dat je dan automatisch naar jezelf wijst. Dat zit zo: je wijst met je wijsvinger. Precies op dat moment schiet automatisch je duim omhoog en die wijst naar jezelf. Wat ie maar wilde zeggen was dat jouw beschuldigende vingertje verklapt dat een deel van het probleem ook bij jou ligt.
Het grappige is dat ik gisteren een 'tweet' voorbij zag vliegen van een PR-manager met wie ik live aardige gesprekken heb gevoerd over PR, new tactics, communicatie en inzet van nieuwe media. Hoewel hij tot een paar keer toe de belofte deed binnen een x-termijn contact op te nemen, heb ik niets meer van hem vernomen. Toen gisteren zijn tweet voorbij kwam waarbij hij een bedrijf prees om een snelle 'call back'-actie, kon ik het niet nalaten om te replyen dat hij in deze flow moest doorpakken en de mensen maar eens moest bellen die nog op zijn 'to do'-lijst stonden. Bij mij staat communicatie gelijk aan evenredige aandacht en het nakomen van verplichtingen. Als in het beginstadium van een bloeiende relatie aandacht uitblijft, en daarmee waardering niet wordt uitgesproken, dan kan ik wel heel erg de schuld bij mezelf gaan zoeken, maar het feit is dat ik het gevoel heb op 3-0 achterstand een relatie aan te gaan. En geloof me, dat gaat niet, nee nooit werken.