Vandaag zag ik een jongen in wetsuit, op blote voeten met surfplank en een waterspoor achterlatend op perron 4 van station Haarlem richting uitgang lopen. Als ik conducteur zou zijn, was ik naar alle waarschijnlijkheid die nieuwsgierige ‘asshole’ die zou willen weten waar hij zijn treinkaartje had opgeborgen. Maar ja, wie ben ik?
‘Weet je wel wie ik nou helemaal voorstel in ‘het wereldje’?’ Ik zou het eerlijk gezegd niet weten. Ik wil ook niet eens weten wat iemand denkt voor te stellen en wat ‘het wereldje’ nu precies inhoudt. Bovendien, met een website die binnenkort de champagne mag ontkurken omdat die 10 jaar ‘under construction’ is, met de media die je al meer dan drie jaar links heeft laten liggen en met een enorme mening die je nergens kunt delen dan tot aan je eigen voordeur, heb je echte troeven in handen om een lintje van de koningin te krijgen.Nee dus. Op de een of andere manier komen de laatste tijd nogal wat mensen bij mij uithuilen over het kabinet, de bezuinigingsplannen, het pensioenakkoord, de JSF, de graaiersmentaliteit van verzekeraars en banken, de algemene toestand in de wereld, de macht van de islam, you’ll name it.Ik kan andermans problemen niet oplossen. Ik kan slechts mensen wijzen op eigen acties en eigen verantwoordelijkheden. Ga de straat op, draai iemand een poot uit, reageer, neem deel in fora, mail, blog, schrijf brieven, dialogiseer, maar doe iets om je mening voor het voetlicht te brengen. Blijkbaar is die boodschap al behoorlijk tegen het zere been waardoor ik in een zin word uitgemaakt voor PVV’er, VVD’er, extremist en zelfs maoist. Het kan verkeren, mensen!In elk geval worden zelfs videootjes op YouTube van mijn kat nog vaker bekeken dan de zuigende mening van iemand die nog steeds volhoudt nogal wat voor te stellen in het wereldje. Hoe klein is jouw wereld? PSMet het opzeggen van je NRC-abonnement ontketen je anno 2011 echt geen revolutie meer.
Ik werk bij de werkorganisatie van een vakbond als co-ordinator van online media. De werkorganisatie is wat anders dan de vereniging met duizenden leden die beheerd en bestuurd worden door een bestuur. In allerlei richtlijnen en protocollen is duidelijk gemaakt waar het bestuur direct invloed kan uitoefenen op de werkorganisatie en waar niet. Dat wil niet zeggen dat ze geen invloed kunnen uitoefenen, het wil alleen maar zeggen dat er geen directe aanspreekvorm is, wel heel veel indirecte.Waarom is dat? Dat is om zelfverheerijking van bestuurders te voorkomen en dat is om het corporate imago van een bond anno 2011 niet te schaden met solistische media-acties die niet volledig door ‘n bestuur en door een MT, directeur en werkorganisatie worden gedragen. Ik faciliteer en ondersteun slechts het bestuur in het behalen van organisatie- en verenigingsdoelstellingen, maar heb wel een adviesfunctie als het gaat om afbreukrisico’s voor de reputatie en het imago van de bond. Woordvoering en persmediabeleid heet dat.Een tijdje terug zag ik dat nieuwbakken bestuurders van toen de bond vergeleken met een mammoettanker. Ze zaten op een nauwelijks bestuurbaar schip dat van koers moest veranderen. Ze waren tot de stuurhut doorgedrongen, maar wisten nog niet waar alle knopjes voor dienden en of er iets of iemand was in de machinekamer waar ze invloed op konden uitoefenen. Welnu, we zijn een bijna een jaar verder en we zitten nog op een niveau dat niet de bestaande 10 maar minstens 25 knopjes in kaart gebracht moeten worden. Over de functionaliteiten hebben we het nog niet, laat staan dat we weten waar de machinekamer zich bevindt. Wat een mazzel dat 2/3 van de wereld uit zee bestaat, anders was de mammoettanker allang ergens op de klippen gelopen.
Vandaag voelde ik me een echte Mr. Bean. In de trein naar Haarlem zat een man tegenover me die verschrikkelijk aan het knoeien was bij het oplossen van een sudoku in De Pers. De man met piekhaartjes van ongeveer 8 centimeter lang in een middenscheiding knoeide er op los. De krant lag op zijn laptoptas en alles in me schreeuwde om actie. Hardop dacht en kalkte de man wat cijfertjes op het krantje. En kraste vervolgens zijn onoverwogen oplossingen weer door. De man had het er maar moeilijk mee. Hij zou zo een wis- of natuurkundeleraar kunnen zijn.
En met die gedachte griste ik De Pers van het treintafeltje. Van Heemstede naar Haarlem loste ik zonder problemen en knoeien in een keer de sudoku op. Je zag hem kijken. Trots keek ik hem aan. Prettig weekend, mijnheer de wiskundeleraar.
Een directe collega van me die zich op de borst klopt dat ze waanzinnig goed kan doelgroepdenken, vroeg zich of of Abvakabo FNV vandaag wel goed in het nieuws was. Dit naar aanleiding van een op handen zijnde manifestatie op het Plein in Den Haag. Nu zag ik de Bondsbestuur-voorzitter vanochtend elke RTL Nieuws-uitzending haar zegje doen en was Abvakabo 10 x meer in beeld dan FNV. "Dat telt niet", zegt mijn collega. "Ik heb het over kwaliteitsmedia en dat is radio 1. Geen tv en al helemaal geen RTL4". Tja, je zou dan verwachten dat mijn collega veel ouder is dan ik, maar nee hoor. Ze is 6 jaar jonger en heeft nu al de pretenties van een ingekakte grachtengordelbejaarde.
Ooit, in een heel ver verleden, zei een communicatietrainer tegen me dat als je naar iemand wijst, dat je dan automatisch naar jezelf wijst. Dat zit zo: je wijst met je wijsvinger. Precies op dat moment schiet automatisch je duim omhoog en die wijst naar jezelf. Wat ie maar wilde zeggen was dat jouw beschuldigende vingertje verklapt dat een deel van het probleem ook bij jou ligt.
Het grappige is dat ik gisteren een 'tweet' voorbij zag vliegen van een PR-manager met wie ik live aardige gesprekken heb gevoerd over PR, new tactics, communicatie en inzet van nieuwe media. Hoewel hij tot een paar keer toe de belofte deed binnen een x-termijn contact op te nemen, heb ik niets meer van hem vernomen. Toen gisteren zijn tweet voorbij kwam waarbij hij een bedrijf prees om een snelle 'call back'-actie, kon ik het niet nalaten om te replyen dat hij in deze flow moest doorpakken en de mensen maar eens moest bellen die nog op zijn 'to do'-lijst stonden. Bij mij staat communicatie gelijk aan evenredige aandacht en het nakomen van verplichtingen. Als in het beginstadium van een bloeiende relatie aandacht uitblijft, en daarmee waardering niet wordt uitgesproken, dan kan ik wel heel erg de schuld bij mezelf gaan zoeken, maar het feit is dat ik het gevoel heb op 3-0 achterstand een relatie aan te gaan. En geloof me, dat gaat niet, nee nooit werken.
Als mensen mij vragen waar ik nou warm voor loop of waar ik enorm enthousiast van word, dan moet ik eigenlijk zeggen: van 'n 0-urencontract en een bulk geld die onophoudelijk blijft binnenstromen. Eigenlijk wel. Maar ja, dat is dan weer niet professioneel. En dat is best raar want ik houd wel van eerlijkheid, maar vreemd genoeg ga ik heel snel mee in P&O-praat over ambities, kansen en zelfontplooiing. Ik hoor ook nooit bij sollicitatiegesprekken iemand zeggen dat de ontplooiing van anderen heel belangrijk is. Nee, dat mag allemaal wel stilstaan. De doodgeknuffelde babyboomgeneratie; de 55-plussers hebben gegraaid en gezwijnd bij het leven en nu het effe tegenzit, en ze de boel in de soep hebben laten lopen, juist dan is het die generatie die bij functionerings- en beoordelingsgesprekken met 'zelfontplooiing' komt aankakken.
Zelfontplooiing voor wie trouwens? Waarvoor? Als ik deze zomer eens om me heen kijk zie ik massa's Nederlanders hysterisch doen in het oranje en is het de gewoonste zaak geworden om in ontbloot bovenlijf door het centrum te zwalken.
Bovendien is het gemuts van menig P&O-er over kinderen, 't gemis van echte mannen in hun leven en xfcbercommunicatie over van alles en nog wat werkelijk tenenkrommend. Volgens hen is de wereld dolletjes, mieters, leuk en vol uitdagingen.
Het is allemaal zo leuk en entertainend mensen. Het liefst zou ik mijn zeilbootje Guppie pakken en de wereld afstruinen, op zoek naar een wereldrecord en xe9xe9n troostende gedachte; dat er de komende twee jaar niemand in mijn buurt kan komen die zegt dat ik aan zelfontplooiing moet doen.
InHolland doet zijn best, maar al te slimme mensen studeren daar nog steeds niet af. Dat gok ik zomaar toen ik het volgende hoorde achter de toonbank bij De Broodzaak op het Haarlemse station. “Een bruin pistoletje rauwe ham, alstublieft” zegt een klant die het concept van de Broodzaak op de proef stelt.
“Sorry mijnheer”, zegt het schuchtere meiske van 17 dat zich niet geroepen voelt om tot medewerkster van de maand uitgeroepen te worden: “We mogen geen rauwe producten verkopen”.
Tja, daar sta je dan weer als consument met goede bedoelingen.
Wat als NOS Studio Sport-verslaggever Frank Snoeks een popconcert zou verslaan?
Ja, dit zijn jonge jongens hoor! Dit zijn jongens in de kracht van hun leven. Typisch Nederlandse jongens ook in een klassieke opstelling. Voor hen wacht het podium. Waar gaan ze zich op richten? Op het hoogste? Het zijn pure muzikanten met een gitaar, een basgitaar en een drumstel. En, wacht, het moeilijkste instrument vergeet ik bijna. Dat is ook moeilijk met het blote oog te zien. Kan die jongen vooraan wat uitrichten met zijn unieke instrument, de menselijke stem? Kan hij zijn krachten sparen? Het zal erom spannen dames en heren. We kijken hier naar een band die lijkt te zeggen: we zijn al groot, we hebben het publiek al voor ons gewonnen, we hoeven niet echt veel moeite te doen. En ga maar na. Geef die band eens ongelijk. Lowlands speelden deze heren plat, Pinkpop ging in een moeite door, dan moet Appelpop in Tiel toch appeltje-eitje zijn.
We gaan kijken naar de setlist. Waar gaan de heren elkaar tegenkomen? Als dat bij de toegift is, dan hebben ze het goed gedaan.
Ze geven niet al te veel toe. Dit is een goed liedje hoor! En, dan spelen ze er nog een, en nog een. Maar kijk vooral naar het tussenresultaat. Die stand staat als een huis hoor. Deze jongens spelen voor God en vaderland. Deze band is goed bezig hoor. Dat pakt niemand deze jongens meer af. Ik zou zeggen, ze pakken goud. Deze band is verguld van zichzelf. Zo’n klein ploegje, gekneed en gesmeed door een manager, en dan zo’n succes. De concurrentie zingt dan toch een toontje lager vandaag.
Ja, Frank clichxe9 op clichxe9 Snoeks, commentaar geven is een sport.
