Gisteren het Belgische Great Mountain Fire bij DWDD gezien? Die Brusselse zanger zette gisteren Matthijs van Nieuwkerk voor lul. Matthijs vroeg semi-geïnteresseerd omdat het format dat vergt hoe spannend het is om op Motel Mozaique te spelen. ‘Nou’, zegt die Belg: ‘behoorlijk spannend, want Amatorski en Balthazar spelen er ook, geweldige andere Belgische bands.’
Dan zie je Matthijs onbegrijpend kijken. ‘Django Django speelt ook, zegt je dat dan niets?’ ‘Nee’ hervat Matthijs zich, en onbegrip maakt plaats voor sluwe boosheid: ‘Ik dacht dat je onze bovenste beste troetelpruik Blaudzun zou noemen, zoals afgesproken, maar jij, stomme Brusselse paap gaat hier een beetje om ons afgesproken format heen fietsen. Dat is dan ook gelijk de laatste keer geweest dat DWDD aandacht besteedt aan Motel Mozaique en dat Great Mountain Fire wordt uitgenodigd.’ Vette pech voor de muzikanten en jammer voor ons dat Matthijs niet verleid werd om mee te gaan in een Jael Jabla, bla-spelletje waarbij hij zonder enige kennis zou meegaan in het overweldigende succes van Amatorski, Balthazar en Great Mountain Fire.
Sterretje zoekt vrouw?
Dus Sterretje moet aan de vrouw geholpen worden met behulp van Bridget Maasland en het reality-programma ‘In Love With Sterretje’. Sterretje heet eigenlijk Tony Wyczynski die we kennen als de plepse Haagse dj uit Oh Oh Cherso. Ik zeg: dit programma is nu al gedoemd te mislukken. In het werkelijke leven voelen vrouwen zich niet aangetrokken tot sterretjes. Dat zijn enkel mannen met een bepaalde seksuele voorkeur. Juist kippesnee weet dat als geen ander.
Bovendien, nu Bridget Maasland ook weer vrijgezel is, en Haagse, vraag ik me af of Sterretje zijn vriendin eigenlijk al gevonden heeft.
Topinterview Go Back To The Zoo
Valt het jullie ook op dat Matthijs van Nieuwkerk in DWDD de afgelopen 3 jaar steevast hetzelfde vraaggesprekje onderhoudt met Cas Hieltjes, zanger van Go Back To The Zoo? Zo’n chat-inleiding gaat als volgt:
“Het gaat goed hè Cas?”
“Ja, best wel.”
“Je gaat als een speer, uitverkochte zalen, waarschijnlijk nu op Pinkpop. Weet je wat, laten we even kijken welk publiek Go Back To The Zoo heeft platgespeeld.”
“Jahaa, het is wat hè Cas?”
“En nu een nieuwe plaat. Hoe heet ie eigenlijk, die nieuwe plaat?”
“Wat ga je nu voor ons spelen Cas? En, is het een beetje hard?”
“Graag een beetje hard, Cas. Go Back To The Zoo, dames en heren!”
Surfer dude
Vandaag zag ik een jongen in wetsuit, op blote voeten met surfplank en een waterspoor achterlatend op perron 4 van station Haarlem richting uitgang lopen. Als ik conducteur zou zijn, was ik naar alle waarschijnlijkheid die nieuwsgierige ‘asshole’ die zou willen weten waar hij zijn treinkaartje had opgeborgen. Maar ja, wie ben ik?
Weet je wel wie ik voorstel?
‘Weet je wel wie ik nou helemaal voorstel in ‘het wereldje’?’ Ik zou het eerlijk gezegd niet weten. Ik wil ook niet eens weten wat iemand denkt voor te stellen en wat ‘het wereldje’ nu precies inhoudt. Bovendien, met een website die binnenkort de champagne mag ontkurken omdat die 10 jaar ‘under construction’ is, met de media die je al meer dan drie jaar links heeft laten liggen en met een enorme mening die je nergens kunt delen dan tot aan je eigen voordeur, heb je echte troeven in handen om een lintje van de koningin te krijgen.Nee dus. Op de een of andere manier komen de laatste tijd nogal wat mensen bij mij uithuilen over het kabinet, de bezuinigingsplannen, het pensioenakkoord, de JSF, de graaiersmentaliteit van verzekeraars en banken, de algemene toestand in de wereld, de macht van de islam, you’ll name it.Ik kan andermans problemen niet oplossen. Ik kan slechts mensen wijzen op eigen acties en eigen verantwoordelijkheden. Ga de straat op, draai iemand een poot uit, reageer, neem deel in fora, mail, blog, schrijf brieven, dialogiseer, maar doe iets om je mening voor het voetlicht te brengen. Blijkbaar is die boodschap al behoorlijk tegen het zere been waardoor ik in een zin word uitgemaakt voor PVV’er, VVD’er, extremist en zelfs maoist. Het kan verkeren, mensen!In elk geval worden zelfs videootjes op YouTube van mijn kat nog vaker bekeken dan de zuigende mening van iemand die nog steeds volhoudt nogal wat voor te stellen in het wereldje. Hoe klein is jouw wereld? PSMet het opzeggen van je NRC-abonnement ontketen je anno 2011 echt geen revolutie meer.
Zomaar een vakbond
Ik werk bij de werkorganisatie van een vakbond als co-ordinator van online media. De werkorganisatie is wat anders dan de vereniging met duizenden leden die beheerd en bestuurd worden door een bestuur. In allerlei richtlijnen en protocollen is duidelijk gemaakt waar het bestuur direct invloed kan uitoefenen op de werkorganisatie en waar niet. Dat wil niet zeggen dat ze geen invloed kunnen uitoefenen, het wil alleen maar zeggen dat er geen directe aanspreekvorm is, wel heel veel indirecte.Waarom is dat? Dat is om zelfverheerijking van bestuurders te voorkomen en dat is om het corporate imago van een bond anno 2011 niet te schaden met solistische media-acties die niet volledig door ‘n bestuur en door een MT, directeur en werkorganisatie worden gedragen. Ik faciliteer en ondersteun slechts het bestuur in het behalen van organisatie- en verenigingsdoelstellingen, maar heb wel een adviesfunctie als het gaat om afbreukrisico’s voor de reputatie en het imago van de bond. Woordvoering en persmediabeleid heet dat.Een tijdje terug zag ik dat nieuwbakken bestuurders van toen de bond vergeleken met een mammoettanker. Ze zaten op een nauwelijks bestuurbaar schip dat van koers moest veranderen. Ze waren tot de stuurhut doorgedrongen, maar wisten nog niet waar alle knopjes voor dienden en of er iets of iemand was in de machinekamer waar ze invloed op konden uitoefenen. Welnu, we zijn een bijna een jaar verder en we zitten nog op een niveau dat niet de bestaande 10 maar minstens 25 knopjes in kaart gebracht moeten worden. Over de functionaliteiten hebben we het nog niet, laat staan dat we weten waar de machinekamer zich bevindt. Wat een mazzel dat 2/3 van de wereld uit zee bestaat, anders was de mammoettanker allang ergens op de klippen gelopen.
Lekker aftroeven in de trein
Vandaag voelde ik me een echte Mr. Bean. In de trein naar Haarlem zat een man tegenover me die verschrikkelijk aan het knoeien was bij het oplossen van een sudoku in De Pers. De man met piekhaartjes van ongeveer 8 centimeter lang in een middenscheiding knoeide er op los. De krant lag op zijn laptoptas en alles in me schreeuwde om actie. Hardop dacht en kalkte de man wat cijfertjes op het krantje. En kraste vervolgens zijn onoverwogen oplossingen weer door. De man had het er maar moeilijk mee. Hij zou zo een wis- of natuurkundeleraar kunnen zijn.
En met die gedachte griste ik De Pers van het treintafeltje. Van Heemstede naar Haarlem loste ik zonder problemen en knoeien in een keer de sudoku op. Je zag hem kijken. Trots keek ik hem aan. Prettig weekend, mijnheer de wiskundeleraar.
Aannames en pretenties
Een directe collega van me die zich op de borst klopt dat ze waanzinnig goed kan doelgroepdenken, vroeg zich of of Abvakabo FNV vandaag wel goed in het nieuws was. Dit naar aanleiding van een op handen zijnde manifestatie op het Plein in Den Haag. Nu zag ik de Bondsbestuur-voorzitter vanochtend elke RTL Nieuws-uitzending haar zegje doen en was Abvakabo 10 x meer in beeld dan FNV. "Dat telt niet", zegt mijn collega. "Ik heb het over kwaliteitsmedia en dat is radio 1. Geen tv en al helemaal geen RTL4". Tja, je zou dan verwachten dat mijn collega veel ouder is dan ik, maar nee hoor. Ze is 6 jaar jonger en heeft nu al de pretenties van een ingekakte grachtengordelbejaarde.
Wijs je naar anderen, dan wijs je ook altijd naar jezelf
Ooit, in een heel ver verleden, zei een communicatietrainer tegen me dat als je naar iemand wijst, dat je dan automatisch naar jezelf wijst. Dat zit zo: je wijst met je wijsvinger. Precies op dat moment schiet automatisch je duim omhoog en die wijst naar jezelf. Wat ie maar wilde zeggen was dat jouw beschuldigende vingertje verklapt dat een deel van het probleem ook bij jou ligt.
Het grappige is dat ik gisteren een 'tweet' voorbij zag vliegen van een PR-manager met wie ik live aardige gesprekken heb gevoerd over PR, new tactics, communicatie en inzet van nieuwe media. Hoewel hij tot een paar keer toe de belofte deed binnen een x-termijn contact op te nemen, heb ik niets meer van hem vernomen. Toen gisteren zijn tweet voorbij kwam waarbij hij een bedrijf prees om een snelle 'call back'-actie, kon ik het niet nalaten om te replyen dat hij in deze flow moest doorpakken en de mensen maar eens moest bellen die nog op zijn 'to do'-lijst stonden. Bij mij staat communicatie gelijk aan evenredige aandacht en het nakomen van verplichtingen. Als in het beginstadium van een bloeiende relatie aandacht uitblijft, en daarmee waardering niet wordt uitgesproken, dan kan ik wel heel erg de schuld bij mezelf gaan zoeken, maar het feit is dat ik het gevoel heb op 3-0 achterstand een relatie aan te gaan. En geloof me, dat gaat niet, nee nooit werken.
Zelfontplooiing
Als mensen mij vragen waar ik nou warm voor loop of waar ik enorm enthousiast van word, dan moet ik eigenlijk zeggen: van 'n 0-urencontract en een bulk geld die onophoudelijk blijft binnenstromen. Eigenlijk wel. Maar ja, dat is dan weer niet professioneel. En dat is best raar want ik houd wel van eerlijkheid, maar vreemd genoeg ga ik heel snel mee in P&O-praat over ambities, kansen en zelfontplooiing. Ik hoor ook nooit bij sollicitatiegesprekken iemand zeggen dat de ontplooiing van anderen heel belangrijk is. Nee, dat mag allemaal wel stilstaan. De doodgeknuffelde babyboomgeneratie; de 55-plussers hebben gegraaid en gezwijnd bij het leven en nu het effe tegenzit, en ze de boel in de soep hebben laten lopen, juist dan is het die generatie die bij functionerings- en beoordelingsgesprekken met 'zelfontplooiing' komt aankakken.
Zelfontplooiing voor wie trouwens? Waarvoor? Als ik deze zomer eens om me heen kijk zie ik massa's Nederlanders hysterisch doen in het oranje en is het de gewoonste zaak geworden om in ontbloot bovenlijf door het centrum te zwalken.
Bovendien is het gemuts van menig P&O-er over kinderen, 't gemis van echte mannen in hun leven en xfcbercommunicatie over van alles en nog wat werkelijk tenenkrommend. Volgens hen is de wereld dolletjes, mieters, leuk en vol uitdagingen.
Het is allemaal zo leuk en entertainend mensen. Het liefst zou ik mijn zeilbootje Guppie pakken en de wereld afstruinen, op zoek naar een wereldrecord en xe9xe9n troostende gedachte; dat er de komende twee jaar niemand in mijn buurt kan komen die zegt dat ik aan zelfontplooiing moet doen.